In memoriam: Yellow

Vorige week hebben we helaas afscheid moeten nemen van onze lieve Yellow.

Hij was al een poosje aan het tobben met zijn gezondheid en gaf duidelijk aan veel pijn te hebben. Na overleg met de dierenarts hebben we besloten dat we hem niet zo door moesten laten tobben en afscheid van hem moesten nemen, hoe moeilijk dit ook is.

Yellow is als jonge pony op de Hazelaar gekomen en was met zijn aparte kleur en zachte uitstraling al snel een lieveling van veel ruiters en vrijwilligers. Voor de instructeurs was hij van onschatbare waarde: als er een onzekere ruiter was, dan konden we altijd op Yellow rekenen.

Het grappige aan Yellow is: wanneer hij tijdens de les ging piepen, dan moest je opletten. Hij nam dan een sprintje en gooide een keer zijn kont omhoog, waardoor de ruiter zich goed vast moest houden. Maar meestal was hij het braafste jongetje van de klas, een pony die heel veel ruiters heeft laten kennismaken met het galopperen. Je klikte de longeerlijn vast en dan maakte hij een heel rustig galopje, waarna de ruiter vaak zei “dat galopperen is helemaal niet zo moeilijk”. De week erna reden ze op een andere pony en dan hoorde je hele andere geluiden.

Tijdens de lessen voor mindervalide ruiters was hij ook geweldig, hij heeft echt ontelbare ritjes door het park gemaakt en alle vrijwilligers liepen graag naast hem. Yellow was ook de enige pony van wie het halster bijna nooit kwijt was, want je raadt het al, het was geel.

Nu hebben we afscheid van die lieve pony moeten nemen op 29-jarige leeftijd en we gaan hem ontzettend missen. Hij hoorde al zoveel jaar bij onze manege, maar we troosten onszelf met het idee dat hij een mooi leven heeft gehad op een plek waar hij gewaardeerd werd. Het is beter zo en we hebben mooie herinneringen aan deze lieve pony.